شقایق های وحشی

دنیای پر رمز وراز

زندگی نامه ی ناصر الدین شاه قاجار

ناصر الدین شاه قاجار

ناصر الدین شاه فرزند محمد شاه ابن عباس میرزا ابن فتحلی شاه  قاجار  چهارمین  سلاطین      قاجاریه است . وی  در ششم ماه صفر سال 1247 هجری قمری متولد وبه سال 1313 پس از 49  سال    سلطنت کشته شد . از اتفاقات نامطلوب عهد این پادشاهقطل امیر کبیر است که به اجماع مورخان بد ترین اعمال ناصر الدین شاه و اشتباهی غیر قابل جبران بود .میرزا تقیس خان امیرکبیر در مدت   3  سال   و    2   ماه کسری صدارت در شوون مختلاف کشور شروع به اصلاحاتی کرد.

اما حاسدان و ساعیان شاه  را نسبت  بدو بدبین و از قدرت روز افزونش هراسان کردند تا سرانجام در  روز 25 محرم سال 1268 فرمان عزل او را صادر کرد و سرانجام فرمان به قتل او داد و به  تاریخ   18   ربیع  الاول سال 1268 به فرمان شاه به حیات وی پایان داده شد . از وقایع مهم زمان ناصرالدین شاه گذشته  از  فتنه سالار در خراسان ، یکی هم بسط دعوت سید محمدعلی باب و پیدایش مذهب بابی  و  جنگ  خوارزم  و هرات می باشد . آنچه برای ما در اینجا در باره ناصرالدین شاه قابل ذکر  است جنبه  ذوقیات   بویژه   شعر اوست . وی مردی ادیب و شعر شناس بود و گاهی به تفنن نیز شعر می سرود خط خوش و پخته داشت . اشعاری از او در تذکره ها و جنگ ها آمده که نمودار روشنی از ذوق ادبی این پادشاه قدرت طلب است . از میان اشعار ناصرالدین شاه شعری را که در رسای شهدای کربلا سروده در اینجا می آوریم  .

                                                    در رثای شهدای کربلا

خـرم   دلـی   که   منبع   انهار     کوثرست                          کوثر  کچا  ز دیده  پر اشک   بهترست   

نام  حسین  و  کرببلا  هــر  دو   دلـرباست                            نــام   علی اکبــر   از آن   دلرباترست

رفتم   به   کربلا  به  سر  قبر  هـر    شهید                           دیدم که تربت شهدا مشک و عنبر است

هر  یک مزار و مرقدشان چار گوشه داشت                           شش گوشه یک در آن هفت کشور ست

پرسیدم  از   کسی  سببش  را  بگریه   گفت                           پایین   پــای    حسین   قبـر  اکبــرست

پایین      پـای    قبـر   علی اکبــر    جــوان                          هفتاد ویک شهید  چو خورشید  انورست

بر   دست  راست  قبر  یکی  پیر  جلوه کرد                          ز  آنگوشه   رواق کـه  نزدیکی  درست

پرسیدم   از  مخادم  آن  کیـن  مـزار  کیست                          گفتـا  حبیب  نـور  دو  چشم  مظاهرست

نـزدیک   نهر  علقمه   دیـدم   یکـی     شهید                         گفتـم   چـرا  جـدا   ز شهیدان  دیگـرست

گفتا   خموش  باش  که  عباس (ع)   نوجوان                         منظـور  او  ادب  بـه  جنـاب  برادرست

رفتم   بـه  خیمه گاه    شنیدم   بـه   گوش  دل                        دیـدم  صـدای  زینب  مظلوم   اطهرست

رفتـم    بـسو.ی     خیمـه    بیمــار    کربــلا                         دیدم که با دو صد غم و محنت برابرست

عـازم    شدم    بـه    حجله    دامـاد   کربــلا                         دیدم  عروس   قاسم  داماد   مضطرست

رفتـم   ز کربلا  بـه  سر   تربت   علی  (ع)                          دیدم  که  بارگاه   نجف  عرش  اکبرست

وارد شدم  به صحن و  سرایش به  صد  امید                         دیدم چهل چراغ علی (ع) سرو کوثرست

برگشتــم   از  رواق    شـدم    وارد   حـــرم                         دیدم  که  چشم  نوح نبی  جای  حیدرست

پر  نور  چشم  نوح  نبی  از  علی (ع)  بــود                        این  نکته هم  زکاتب  از خـاک  کمترست

ناصرچو در نجف رسید بحزن و بگریه گفت                       هرصبح و شام چشم امیدش به این در است                               

              

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 21:52  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

قطعه ای از پروین اعتصامی

مرغی بباغیس   رفتویکی  میوه   کند و خرد                     ناگه زدست چرخ  بپایش   رسید  سنگ     

خونین به لانه   آمد و  سر زیر     پر    کشید                     غلتید  چون  کبوتر  با  باز    کرده   جنگ

بگریست   مرغ   بر  خیز   و   سرخ        کن                      مانند بال خویش  مرا نیز   بال  و   چنگ

نالید و گفت خون دلست این نه رنگ   وزیب                      صیاد  روزگار   بمن   عرصه   کرد    تنگ

آخر  تو  هم  زلانه    پی    دانه   بر      پری                       از خون پر تو نیز  بد  عنیان کفند    رنگ

در سبزه  گر روی  کندت دست    جور     پر                        بر بام گر شوی  کنت  سنگ  فتنه  لنگ

آهسته   میوه ای  بکن  از   شاخ    و    برو                        در  باغ  و  مرغزار  مکن  هیچگه   درنگ

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 21:12  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

غزل حافظ

1
2
3
4
5
6
7
8
روزه یک سو شد و عید آمد و دل​ها برخاستنوبه زهدفروشان گران جان بگذشتچه ملامت بود آن را که چنین باده خوردباده نوشی که در او روی و ریایی نبودما نه رندان ریاییم و حریفان نفاقفرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکنیمچه شود گر من و تو چند قدح باده خوریماین چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواستوقت رندی و طرب کردن رندان پیداستاین چه عیب است بدین بی​خردی وین چه خطاستبهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاستآن که او عالم سر است بدین حال گواستوان چه گویند روا نیست نگوییم رواستباده از خون رزان است نه از خون شماستور بود نیز چه شد مردم بی​عیب کجاست
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 16:41  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

غزل حافظ

1
2
3
4
5
6
7
8
9
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاستشب تار است و ره وادی ایمن در پیشهر که آمد به جهان نقش خرابی داردآن کس است اهل بشارت که اشارت داندهر سر موی مرا با تو هزاران کار استبازپرسید ز گیسوی شکن در شکنشعقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کوساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولیحافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج منزل آن مه عاشق کش عیار کجاستآتش طور کجا موعد دیدار کجاستدر خرابات بگویید که هشیار کجاستنکته​ها هست بسی محرم اسرار کجاستما کجاییم و ملامت گر بی​کار کجاستکاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاستدل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاستعیش بی یار مهیا نشود یار کجاستفکر معقول بفرما گل بی خار کجاست
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 16:21  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

غزل حافظ

1
2
3
4
5
6
7
ساقیا آمدن عید مبارک بادتدر شگفتم که در این مدت ایام فراقبرسان بندگی دختر رز گو به درآیشادی مجلسیان در قدم و مقدم توستشکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافتچشم بد دور کز آن تفرقه​ات بازآوردحافظ از دست مده دولت این کشتی نوح وان مواعید که کردی مرواد از یادتبرگرفتی ز حریفان دل و دل می​دادتکه دم و همت ما کرد ز بند آزادتجای غم باد مر آن دل که نخواهد شادتبوستان سمن و سرو و گل و شمشادتطالع نامور و دولت مادرزادتور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 16:20  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را (غزل حافظ)

1
2
3
4
5
6
7
8
9
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافتفغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوبز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی استمن از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستماگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویمنصیحت گوش کن جانا که از جان دوست​تر دارندحدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جوغزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا راکنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا راچنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما رابه آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا راکه عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا راجواب تلخ می​زیبد لب لعل شکرخا راجوانان سعادتمند پند پیر دانا راکه کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما راکه بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را
+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 13:39  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

صلاح کار کجاو من خراب کجا (غزل حافظ)

صلاح کار کجا و من خراب کجا
1
2
3
4
5
6
7
8
صلاح کار کجا و من خراب کجادلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوسچه نسبت است به رندی صلاح و تقوا راز روی دوست دل دشمنان چه دریابدچو کحل بینش ما خاک آستان شماستمبین به سیب زنخدان که چاه در راه استبشد که یاد خوشش باد روزگار وصالقرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجاکجاست دیر مغان و شراب ناب کجاسماع وعظ کجا نغمه رباب کجاچراغ مرده کجا شمع آفتاب کجاکجا رویم بفرما از این جناب کجاکجا همی​روی ای دل بدین شتاب کجاخود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجاقرار چیست صبوری کدام و خواب کجا
+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 13:37  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

غزل حافظ

ما نگوییم  بد و میل به  ناحق  نکنیم
جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

رقم  مغلطه بر دفتر  دانش  نکشیم
سرّ حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

گر  بدی  گفت  حسودی  و  رفیقی  رنجید
گو تو خوش باش، که ما گوش به احمق نکنیم

حافظ ار خصم خطا  گفت  نگیریم  بر او
ور به حق گفت، جدل با سخن حق نکنیم

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 13:30  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

غزل حافظ

الا یا ای
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها
همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها
حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
 

 

 
   
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 16:50  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  | 

نوشتن انشاونگارش در دوره ی راهنمایی

مرتبط با :

انشا واژه ای كه همواره فكر مرا به خود مشغول می كرد .آن وقت ها كه هنوز دانش آموز دوره ی ابتدایی بودم ،نمی توانستم انشای خوبی بنویسم .تمام هم و غمم در ساعت انشا این بود كه چه بنویسم تا هم معلم از آن راضی باشد و هم نزد بچه ها شرمنده نشوم . روزی از دبیر پرسیدم : انشا چیست و چه طور نوشته می شود ؟ دبیر جواب داد : انشا ،انشائه دیگه ! آنچه می نویسی . بعد هم گفت : خوب بنویس ،قلم خوردگی نباشه ،نقطه را بگذار ،حاشیه را رعایت كن و … پاسخ او مرا قانع نكرد .دلم می خواست راه و روش نوشتن انشا را خوب یاد بگیرم تا حاصل فكر و زحمتم را در كلاس بخوانم ،نه این كه مثل اكثر بچه ها والدینم زحمت نوشتن انشا را برایم بكشند و هنگام قرائت آن در كلاس از عهده ی تلفظ كلمات سخت عاجز بمانم و معلم باز هم بگوید : بهتر است زنگ انشا پدرتان را هم بیاورید .بنابراین از دیگران سؤال كردم اما راهنمایی های آنها نیز مرا به نتیجه نرساند . تا این كه بعد از ده سال داستان نویسی فهمیدم كه انشا چیست و چه طور نوشته می شود . بعد خیالم راحت شد . و اما زمانی كه به عنوان معلم انشا در كلاس سوم راهنمایی مدرسه ی عاشورا حضور یافتم ،پی بردم دانش آموزان هنوز با مشكلات و دغدغه های زیادی روبرو هستند . هر جلسه چند نفر پیدا می شدند كه انشا ننوشته بودند ،بعضی هم از كتابی كپی كرده بودند ،انشای برخی دیگر نیز از نوشته های دانش آموزان دوره ی ابتدایی هم ضعیف تر بود . اغلب آنها با اصول و فنون انشانویسی آشنا نبوده و حتی قادر نبودند یك صحنه یا منظره را توصیف كنند . هیچ یك از دانش آموزان كلاس فوق با مراحل شكل گیری انشا آشنا نبوده و بدون داشتن طرح و رعایت اصول انشا نویسی شروع به نوشتن می كنند و ناگفته معلوم است كه بعد از نوشتن مقدمه های همیشگی كه آنرا حفظ نموده اند از ادامه ی راه عاجز هستند .

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آذر 1389ساعت 18:14  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  |