شقایق های وحشی

دنیای پر رمز وراز

زندگی نامه ی ناصر الدین شاه قاجار

ناصر الدین شاه قاجار

ناصر الدین شاه فرزند محمد شاه ابن عباس میرزا ابن فتحلی شاه  قاجار  چهارمین  سلاطین      قاجاریه است . وی  در ششم ماه صفر سال 1247 هجری قمری متولد وبه سال 1313 پس از 49  سال    سلطنت کشته شد . از اتفاقات نامطلوب عهد این پادشاهقطل امیر کبیر است که به اجماع مورخان بد ترین اعمال ناصر الدین شاه و اشتباهی غیر قابل جبران بود .میرزا تقیس خان امیرکبیر در مدت   3  سال   و    2   ماه کسری صدارت در شوون مختلاف کشور شروع به اصلاحاتی کرد.

اما حاسدان و ساعیان شاه  را نسبت  بدو بدبین و از قدرت روز افزونش هراسان کردند تا سرانجام در  روز 25 محرم سال 1268 فرمان عزل او را صادر کرد و سرانجام فرمان به قتل او داد و به  تاریخ   18   ربیع  الاول سال 1268 به فرمان شاه به حیات وی پایان داده شد . از وقایع مهم زمان ناصرالدین شاه گذشته  از  فتنه سالار در خراسان ، یکی هم بسط دعوت سید محمدعلی باب و پیدایش مذهب بابی  و  جنگ  خوارزم  و هرات می باشد . آنچه برای ما در اینجا در باره ناصرالدین شاه قابل ذکر  است جنبه  ذوقیات   بویژه   شعر اوست . وی مردی ادیب و شعر شناس بود و گاهی به تفنن نیز شعر می سرود خط خوش و پخته داشت . اشعاری از او در تذکره ها و جنگ ها آمده که نمودار روشنی از ذوق ادبی این پادشاه قدرت طلب است . از میان اشعار ناصرالدین شاه شعری را که در رسای شهدای کربلا سروده در اینجا می آوریم  .

                                                    در رثای شهدای کربلا

خـرم   دلـی   که   منبع   انهار     کوثرست                          کوثر  کچا  ز دیده  پر اشک   بهترست   

نام  حسین  و  کرببلا  هــر  دو   دلـرباست                            نــام   علی اکبــر   از آن   دلرباترست

رفتم   به   کربلا  به  سر  قبر  هـر    شهید                           دیدم که تربت شهدا مشک و عنبر است

هر  یک مزار و مرقدشان چار گوشه داشت                           شش گوشه یک در آن هفت کشور ست

پرسیدم  از   کسی  سببش  را  بگریه   گفت                           پایین   پــای    حسین   قبـر  اکبــرست

پایین      پـای    قبـر   علی اکبــر    جــوان                          هفتاد ویک شهید  چو خورشید  انورست

بر   دست  راست  قبر  یکی  پیر  جلوه کرد                          ز  آنگوشه   رواق کـه  نزدیکی  درست

پرسیدم   از  مخادم  آن  کیـن  مـزار  کیست                          گفتـا  حبیب  نـور  دو  چشم  مظاهرست

نـزدیک   نهر  علقمه   دیـدم   یکـی     شهید                         گفتـم   چـرا  جـدا   ز شهیدان  دیگـرست

گفتا   خموش  باش  که  عباس (ع)   نوجوان                         منظـور  او  ادب  بـه  جنـاب  برادرست

رفتم   بـه  خیمه گاه    شنیدم   بـه   گوش  دل                        دیـدم  صـدای  زینب  مظلوم   اطهرست

رفتـم    بـسو.ی     خیمـه    بیمــار    کربــلا                         دیدم که با دو صد غم و محنت برابرست

عـازم    شدم    بـه    حجله    دامـاد   کربــلا                         دیدم  عروس   قاسم  داماد   مضطرست

رفتـم   ز کربلا  بـه  سر   تربت   علی  (ع)                          دیدم  که  بارگاه   نجف  عرش  اکبرست

وارد شدم  به صحن و  سرایش به  صد  امید                         دیدم چهل چراغ علی (ع) سرو کوثرست

برگشتــم   از  رواق    شـدم    وارد   حـــرم                         دیدم  که  چشم  نوح نبی  جای  حیدرست

پر  نور  چشم  نوح  نبی  از  علی (ع)  بــود                        این  نکته هم  زکاتب  از خـاک  کمترست

ناصرچو در نجف رسید بحزن و بگریه گفت                       هرصبح و شام چشم امیدش به این در است                               

              

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 21:52  توسط مهدی صنوبری و سید احمد رضا کرمی  |